GIDAN UNCLE Complete

GIDAN UNCLE
PAGE 1
DAGA HAUSA NOVEL TV
(Love And Romantic Story)
________________________________________
Tsokaci
Ba nace dole ne ki karanta labarina ba. Saboda haka idan kika zageni, ke da Allah. Yadda salon labarin ya zo, haka zan rubuta shi.
________________________________________
Page One
Zaune suke a dining table gaba ɗaya — su biyar ne — suna cin abincin dare cikin kulawa da haɗin kai.
Akwai yara mata biyu ƙanana masu kyau, sai wata yar matashiyar budurwa da ba za ta wuce shekara 17 ba. Kyakkyawa ce sosai, mai ɗirarren jiki. Duk da a zaune take, ana iya hango cewa ba ta da tsayi sosai, amma kuma ba gajeriya ba ce.
Ba fara tas ba, kuma ba baƙa ba ce — irin launin da ake kira “wankan tarwada”. Tana da cikakkiyar halitta mai kyau.
Yar matashiyar matar gidan — wadda ita ma ba za ta wuce shekara 25 ba — ta kalleta tace:
“Hameed, kamar wani abu yana damun ’yar uwarka Umaimah fa? Na ga kwana biyu bata da walwala sosai. Ko kai baka lura ba?”
Hameed ya ajiye cokalin hannunsa, ya ɗago ya kalleta. Umaimah kanta a ƙasa.
“Ba zai wuce tunanin Ummanki ba, ko?” ya tambaya.
Da sauri ta ɗaga kai tace:
“Wallahi Uncle, na rasa me yasa duk tsawon shekarun nan da na rasa iyayena ban taɓa jin zafin rashinsu ba… sai a ’yan kwanakin nan.”
Ta kasa ƙarasa maganar saboda kukan da ya cika zuciyarta.
Ƙananan yaran biyu suka matso suka rungume ta.
Babbar ta ce:
“Aunty Umah, ki daina damuwa. Ba ma so ki yi kuka. Kinga har kin rame. Ko Daddy, kaima kaga ta rame ko?”
Hameed ya yi murmushi, ya miƙe yace:
“It’s okay. Zata daina. Ku je ku kwanta, sai da safe. Gobe zamu yi magana, yanzu na gaji.”
Sai ya ƙara da cewa:
“Umaimah, ki yi min list na abubuwan da kike buƙata. Na lura kin yi duhu, wata kila baki da kayan gyara ko?”
Ta sunkuyar da kai tana murmushi tace:
“Kayy Uncle, ka bari. Bana so, kunya nake ji.”
Aunty Sadiya ta miƙe tana cewa:
“Kai dai baka rabo da shagwabar yaran nan. Ni zan tafi dakina — bacci nake ji. Gobe zan tafi seminar Lagos.”
Ba Hameed ba, har Umaimah sai da suka juya suka kalleta.
Ita ma ta kallesu, sannan Umaimah ta kawar da kanta.
Sadiya ta yi murmushi ta rufe ƙofar ɗakinta da key.
Hameed ya tsaya jiki a sanyaye, yana jin ciwon yadda Sadiya ke masa a gaban Umaimah — ’yar uwarsa.
Tun suna yara, Hameed da Umaimah abokan wasa ne. Mahaifin Hameed da mahaifiyar Umaimah ’yan uwa ne na jini.
Iyayenta sun rasu a haɗarin mota tsakanin Damaturu da Kano. Ya rage daga ita sai yayarta Jameelah.
Saboda ƙaunar da yake mata, lokacin da Jameelah ta so riƙe ta, Hameed ya roƙi a ba shi ita.
Iyaye sun so hana shi, amma ya dage.
Matarsa Sadiya ma ba ta yi masa gardama ba — domin a ganinta, hakan zai sauƙaƙa mata, tunda zata samu mai aikin gida ba tare da kuɗi ba.
Umaimah kuwa ta zama ƙwararriyar mai aiki. Ba a taɓa wulakanta ta ba, ba ta rasa ci ko sha — amma aiki yana kanta sosai.
Komai ita ke yi: girki, kula da yara, tsaftace gida.
Da safe, ita ke shirya yara, sannan ta shirya Hameed, shi kuma ya kai su makaranta.
Ita kuwa tana jiran sakamakon secondary school.
Hameed ya yi ajiyar zuciya, ya shiga ɗakinsa, ya yi wanka, sannan ya kwanta zuciyarsa cike da tunani.
Ita ma Umaimah, bayan ta kwantar da yara, ta shiga ɗakinta ta kunna karatun Al-Qur’ani na Sheikh Sulaiman, sannan bacci ya ɗauketa.
________________________________________
Washe Gari
Da wuri ta tashi — Monday ne.
Ta kama Nihal da Maliha, ta yi musu wanka, ta saka musu uniform, ta haɗa musu abinci ta saka a lunchbox, ta ba su tea suka sha.
A dai-dai lokacin iyayensu suka fito — duk da ba su kwana a ɗaki ɗaya ba, amma tare suka fito.
A gaggauce Sadiya ta sha tea tace:
“Ni zan tafi. Maybe zan yi sati ɗaya. Umaimah, ki kula da yaran nan. Kin san akwai sanyi a garin… ko da yake banajin ki.”
Ta fita tana cewa:
“Bye my love.”
Hameed bai ce komai ba, sai kallonta da ya ke yi da idanuwansa masu nuna ɓacin rai.
Ya miƙe ya ɗauki jakar laptop, ya zaro kuɗi ya ajiye a dining:
“Gashi nan, ko za ku buƙaci wani abu.”
A sanyaye Umaimah tace:
“Mun gode Uncle. Amma ina so idan kun fita zan je kitso.”
Da sauri ya kalleta:
“A’a! Bana son yawo — kin sani. Kuma ban son kitson nan gaskiya.”
Ta ce:
“Shikenan Uncle, na gode.”
Ya fita.
Ita kuma ta fara gyaran gida.
Bayan ta gama komai, ta zauna a parlour tana kallo.
Kuna sauraron littafin: GIDAN UNCLE
Daga: Hausa Novel Dot Com
Kada ku manta ku yi:
Follow
Like
Share
Mun gode.

Da ƙarfe 12:00pm ta shiga kitchen ta fara abincin rana.
Tana sanye da jeans da farar shirt, ta ɗaure gashinta da ribbon — tayi kyau sosai.
Yara suka shigo suka rungume ta suna dariya.
Ta ɗaga su tana murmushi.
A wannan lokacin Hameed ya shigo.
Ta manta gaba ɗaya yana nan.
Yana kallonta cikin mamaki — wani irin yanayi ya ratsa shi.
Ba irin sha’awar batsa ba ce, amma irin ruɗanin da ke tasowa idan mutum ya lura yarinyar da ya raina ta girma ta zama mace.
Hankalinsa ya ɗan tashi.
Da ta ɗago ta ganshi yana kallonta, sai ta firgita ta miƙe.
Shi ma ya dawo hayyacinsa, ya shafa kansa yana murmushi yace:
“Babe… kin girma sosai. Ina kiwo fa.”
Ta yi murmushi tace:
“Uncle kenan.”
Ta ja yaran suka zauna a dining.
Kujera ya ja ya zauna, zuciyarsa cike da rikicewar sha’awa wadda yake ƙoƙarin danne ta.
Bai iya cin abinci ba, sai ya miƙe ya koma ɗaki — har bai je office ba ranar.
Kwanciya yayi yana ta juyi, tunani ya mamaye shi. Rayuwarsa da Sadiya ce ke yawo a zuciyarsa — babu kulawa da haqqinsa na aure.
Ita dai kullum aiki take, tambayoyi kawai:
“Ina kake zuwa? Ina zaka je?”
Rabonsa da ya kwanta da ita kusan watanni uku kenan. Kuma duk lokacin da zai nemi hakan, sai ya sha wahala kafin ta ba shi haɗin kai — wani lokaci har sha’awarsa ta gushe.
A kwanakin nan ma ya nemeta ko sau ɗaya ta ba shi haqqinsa — amma ta ƙi. Har kuka ta saka, tana cewa yana so ya tsofarta, ya cutar da ita.
Dole ya ƙyaleta.
Idan abin ya yi masa yawa, sai ya tashi ya je kitchen ya matse lemun tsami ko ’ungurnu ya sha, ya dawo yana ta juyi. Wani lokaci har kuka yake yi saboda azabar ciwon marar da yake fama da shi da daddare.
Haka kwanaki suka wuce.
Umaimah kuwa tana kula da yara sosai, tana tattalinsu cikin kulawa da ƙauna. Saboda shaƙuwa da suka yi tun suna ƙanana, ba su damu da rashin mahaifiyarsu sosai ba.
Shi kuwa yana kwance a ɗaki, yana ɗaƙe da cikinsa wanda ke masa zafi mai tsanani.
Tsawon kwanaki biyu bai je aiki ba.
Sai ya ji ana danna bell ɗin ƙofa. Bai tashi ba, sai ya bada izinin shigowa daga inda yake kwance.
Ta buɗe ƙofar ta shigo tare da yin sallama.
Yana kwance a gadon, ya haɗe ƙafafunsa, idanunsa a rufe.
Ta sunkuya kusa da shi tace:
“Uncle, kwana biyu baka da lafiya ne?”
Ya sauke ajiyar zuciya, ya buɗe idanunsa ya kalleta — zuciyarsa na bugawa da ƙarfi.
Ya miƙe zaune yace:
“Me kika gani?”
Ta sunkuyar da kai ƙasa, kamar yadda ba ta iya jure kallonsa.
Ta ce:
“Na lura baka zuwa aiki, baka da walwala… sannan ka rame. Shi yasa na tambaya.”
Murmushin ƙarfi yayi:
“Ina fama da ciwon kai. Ki je ki dafa min coffee… Su Nihal sun yi bacci ne?”
Ta ce: “Eh.”
Ta fita ta shiga kitchen, ta dafa masa coffee, ta haɗa komai, sannan ta kai masa ɗaki.
Da ta shiga, sai ta ji motsin ruwa a bathroom — alamar yana wanka.
Ta ajiye kofin, ta juya zata fita, sai ya fito ya kira sunanta da wata murya da ta sa gabanta faɗuwa.
Ta juyo ta kalleshi.
Ya yi mata wani murmushi mai ɓoye wani abu a ciki, yace:
“Haɗa min mana… ki ƙara sa ladanki.”
Ta tsaya tana kallonsa.
Yana cire rigar wankansa, ya ƙara kashe mata ido ɗaya.
Ta sunkuyar da kai ta tsugunna tana haɗa masa.
Sai ya juya ya kulle ƙofar da key.
Da sauri ta ɗago, jikinta ya fara rawa.
Shi kuwa yana tsaye — sanye da boxers kaɗai, jikinsa na ɗauke da ɗigon ruwa.
Ta miƙe da sauri, shi kuma ya nufo ta.
Ta ja da baya tana cewa:
“Uncle, me yasa ka kulle ƙofa? Ban fita ba fa!”
Ya matsa kusa da ita har ta tokare da madubi.
Jikinta na rawa.
Ya riƙe hannunta.
Cikin murya mai nauyi ya ce:
“Na san zaki tausaya min, Umaimah… idan ban samu mace yau ba, ba zan iya jurewa ba. Ina cikin matsala.”
Ya jawo ta jikinsa.
Ta tattara ƙarfin jikinta tana ture shi:
“Na shiga uku, Uncle! Me yasa zaka yi min haka? Matsayin me nake a wurinka? Ashe zaka cutar da marainiya?!”
Ta fashe da kuka mai tsuma zuciya.
A wannan lokacin, zuciyarsa ta rufe — rikicewar tunani da sha’awa suka mamaye shi.
Ya kai hannu yana yunƙurin buɗe zip ɗin rigarta—
Nan take Umaimah ta firgita ƙwarai.
Amma cikin ƙarfinta, ta fara roƙonsa da kalamai masu ƙarfi, tana tuna masa da Allah, da alaƙar da ke tsakaninsu.
Kalamanta suka fara shiga zuciyarsa a hankali.
Tunaninsa ya fara dawowa.
A ƙarshe, ta samu damar kwacewa daga hannunsa, ta ja baya tana kare kanta.
Ya tsaya cak — jikinsa na rawa.
Ya gane irin kuskuren da ya kusan aikatawa.
________________________________________
Umaimah tana kuka tana cewa:
“Uncle, kada ka cutar da ni… idan ka yi haka, ni ce zan mutu da baƙin ciki. Na ɗaukeka a matsayin mahaifi na…”
Kalmominta suka bugi zuciyarsa ƙwarai.
Sai mun haɗu a next page.
Comment, Like da Share ɗin ku shi ke Sani. Jin karsashin yin saurin, suburbuɗo muku wani page ɗin!